kopenhagen standpunt

Als Derdekamer lid en PvdA bestuurslid was ik in mijn rol als adviseur aan het EP op het COP 15 Conference in Kopenhagen om de Braziliaanse overheid te adviseren in de doelstellingen en richtlijnen van de Europese Unie.

2 weken onderhandelen en volle dagen debatteren en standpunten voordragen dan moet je wel geduld en uithoudingsvermogen hebben om te kunnen blijven doorgaan in deze hectische wereld van onderhandelingen en samenwerkende verbintenissen. Maar zo is het in een politieke wereld, en zoals iedereen weet, je hebt maar 2 opties. Of je gaat mee en houd stand, of je laat je mee nemen, en vergeet wat je eigen doelen waren. “Dit was al moeilijk genoeg op het PES congres in Praag waar ik vandaan reisde en ook op het PVDA congres waar ik terug naar Nederland voor kwam, maar je kunt je nooit voorbereiden op Kopenhagen. Ook al zijn de afgelopen 2 jaar daar wel op gefocust geweest”.

Laten zien en horen hoe er op alternatieve manieren gedacht kon worden over ingewikkelde problemen die te complex leken, dat is voor mij de motivatie en de uitdaging. “Zaterdag 19 december is de conferentie afgelopen en nadat alle wereldleiders en internationale gasten naar huis zijn, nemen ze standpunten en actieplannen mee die ze als vertegenwoordiger van hun overheid zullen gaan uitvoeren, maar vooral ondersteunen”. Dat is althans de officiële opzet.


COP15 Copenhagen

Zoals de meeste mensen weten, zou er in Kopenhagen een herziening van het Kyoto akkoord gemaakt moeten worden, met verscherping van de genomen maatregelen, en strengere naleving van de controlerende activiteiten. De problemen met klimaat gerelateerde oorlogen, droogtes, honger en toekomstige schaarste van brandstoffen, werden de laatste jaren steeds zichtbaarder. Een conferentie waar elke land ter wereld aanwezig is gebeurt niet zomaar. De groten westerse industrie landen hadden de gelegenheid om verdere verbeteringen voor het klimaat en de derde wereld te realiseren. Ook hadden ze de kans om een duurzame economie op te bouwen die minder afhankelijk van olie zou zijn. Zoals iedereen weet, de olie prijs heeft een hele grote invloed op de inflatie index. En geeft overheden geen stabiel platform waarmee ze ook in de toekomst een strategie kunnen ontwikkelen om hun economie te stimuleren.

Nederland volledig van groene energie voor zien kost 45 miljard euro. Dat is ongeveer het zelfde als 3 gemiddelde banken redden. Allebei dingen die net zo belangrijk zijn, maar misschien moeten wij ons echt afvragen wat we liever hebben. Een tijdelijke crisis, die om de 7 jaar gemiddeld voorbij komt. Of de zekerheid dat wij van geen enkel land meer afhankelijk zijn voor stroom, en dat je een land hebt waar de zee niet steeds meer energie krijgt om doorheen te breken.
Hoe schakel je een vliegtuig, plastics, auto en farmaceutische industrie om voordat je door het gebrek aan basis grondstof olie, niet kan omschakelen, alle prijzen 3 keer duurder worden, en de armen hier het eerst de dupe van worden. En hoe breng je dit in evenwicht als je moet kijken naar je concurrentie positie op de globale markt. Want met vernieuwing ben je zowel economische slim bezig, als economisch gedurfd risicovol aan het sturen.

Dit zijn slechts een aantal punten dat je aan een onderhandeling tafel mee moet nemen. Je weet gedeeltelijk wat je partners willen, en vaak ook wat je grootste economische rivalen zouden gaan doen. Omdat er zoveel overleggen zijn, buiten de speeches om is het zeer complex om het beeld toch te blijven vasthouden en actief blijven meedraaien. Hoe meer kennis en economische macht een land bezit, hoe beter het staat om zijn standpunten als eind akkoord te laten gelden.

Dit is vaak ook de reden waarom Zuid-Amerika, Azië,Europa en in steeds meer mate continentaal Afrika zich als groepen opstellen. Ook al hebben ze allemaal een eigen delegatie. Dagen lang heen en weer overleg, altijd op zoek naar de juiste verwoording en een consensus. Zoals ik al eerder melde je moet geestelijk scherm zijn om mee te blijven draaien. Maar je moet dus ook fysiek fit zijn, om dit schema te blijven volhouden.

Het volledig verdrag is er niet gekomen. Er zullen de komende maanden tot december volgende jaar wederom op hoog niveau besprekingen en een verdere verduidelijking van die standpunten plaats vinden. Het is een bittere pil, en het duurt blijkbaar even voordat sommige landen beseffen dat het ze juist minder gaat kosten als ze nu reageren anders dan nog langer wachten. Verzekeraars hebben dit al door. Er vond een actieve lobby plaats door, verschillende toonaangevende verzekeraars zoals AXA en AIG. Maar een actief Copenhagen Accord is beter dan geen akkoord om de premier van de Malediven te quoten.

Dit besef hadden de meeste landen dan ook, en nu kan er in het komende jaar actief onderhandeld worden om de onderlinge afspraken, toch als een gezamenlijk bindend akkoord naar voren te laten komen in december 2010 in COP16 Mexico.
De huidige tekst zoals hij nu staat.

http://en.cop15.dk/files/pdf/copenhagen_accord.pdf

De vraag is alleen, geloven burgers nog wat hun overheden beloven en vervolgens niet kunnen of willen waarmaken? Want aan geloofwaardigheid ontbreekt het vele politici tegenwoordig wel. En daar ging deze bijeenkomst juist over. Linkse partijen hebben vaak het probleem van wel uitvoeren maar niet melden dat ze het gedaan hebben. Rechtse partijen hebben nog steeds de neiging om te vertrouwen in het verleden, en verandering las een potentieel risico, en niet als een vernieuwing te zien.

Zelf moet ik wel zeggen, de plannen van Nederland zien er veel belovend uit. Onze minister Cramer heeft toch heel wat Nederlandse kennis kunnen doordrukken. Het is nu aan de gemeentes, provincies en rijksdiensten om gezamenlijk met elkaar te werken aan een probleem dat ons allemaal aangaat. Want niemand wil een windmolen in zijn achtergrond, maar iedereen wil een schonere toekomst.

ian cummins